Welke overtuiging ik mijn kinderen wil meegeven als werkende mama

“Ben jij morgen thuis, mama?” vroeg mijn zoon van zes, terwijl hij zijn zeeslag-schepen al strategisch opstelde (weliswaar in voorspelbaar patroon, maar daar gaat het hier niet over).

“Nee, morgen werk ik, schat.”

Hij fronste. “oei, da’s erg”. 

Ik: “Waarom is dat erg?”

Hij: “Da’s niet leuk voor jou.”

Ik stopte even met mijn schepen (uiteraard in hetzelfde voorspelbare patroon) te plaatsen. “Oh maar ventie (ja, da’s mijn koosnaampje voor A.), ik vind dat wel leuk, ik doe dat graag. Ik mag praten met mensen over dingen die ik leuk vind, ik mag mensen helpen en rustig koffie drinken, da’s toch alles wat mama graag doet?!”. 

Hij keek even nadenkend en zei: “Da's waar… maar ik ga jou dan missen.”

KRAK. Hart in twee. Komaan Rasenberg, hier moet je door… 

“Ik ga jou ook missen. Ik kan het leuk hebben EN tegelijk jou missen. Heb jij dat niet als je op school bent?” “Ja” “Is het dan niet des te leuker om elkaar ’s avonds weer te zien en elkaar te vertellen over onze dag?” “Ja! Dan mag ik eerst!!!!” “Ja ventie, dan mag jij eerst.”. 

En toen speelden we gewoon verder zeeslag, alsof het gesprek nooit had plaatsgevonden. Hij won, het huis bleef vredig. 

Soms vraag ik me af wat mijn kinderen écht leren van het feit dat ik een werkende mama ben.

Ik hoop dat ze later snappen dat werk meer is dan “moeten” of “geld verdienen”.

Dat ze zien dat ik iets doe waar ik van hou (ook al mopper ik soms tegen mijn laptop alsof die me persoonlijk probeert te saboteren). Dat ze de gesprekken meepikken die ik voer met hun papa waarin ik toegeef dat iets fout liep, maar dat dat niet zo erg is en dat ik het kon oplossen door na te denken over een oplossing. Dat ze horen hoe ik iets graag wil bereiken en dat dat ook lukt omdat ik mijn best doe. En dat ze horen dat het oké is om trots te zijn op wat je kan, zelfs als niemand er een sticker voor uitdeelt.

Ik hoop ook dat ze zien dat “werken” niet hetzelfde is als “afwezig zijn”.

Dat ik evengoed een betrokken mama ben, alleen eentje die haar cliënten soms beter begrijpt dan de abstracte tekeningen van haar dochter (“MANEE MAMA, DAT IS EEN HAMSTER, HOE ZIE JIJ DAT NU NIET?!).

En eerlijk? Ik leer minstens evenveel van hen.

Zij herinneren mij eraan dat pauzes ook productief kunnen zijn.

Dat een dancebattle in de keuken na een lange werkdag beter werkt dan doomscrollen door instagram.

Dus ja, ik werk op woensdag.

En ik doe dat graag.

En woensdagavond? Dan praten we over onze dagen, eten we spaghetti en probeer ik vooral niet in slaap te vallen tijdens het voorlezen.

Dat is de balans, of toch mijn versie ervan, en dat werkt voor ons gezin.

Wat wil jij je kinderen meegeven over werkethiek? 

Welke struggles ervaar jij als werkende mama? 

werkende mama overtuiging

Ik ben Laura, arbeidspsychologe met een hart voor werkende mama's. Ik begeleid deze moeders naar minder stress, minder schuldgevoel, meer zelfvertrouwen en een fijnere work-life balans. Gaan we samen aan de slag?