Van schuldgevoel naar liefde: Waarom "momguilt" eigenlijk bullsh*t is.

Er is iets geks aan hoe wij vrouwen denken.

We kunnen dol zijn op ons werk, genieten van dat gevoel van flow, van even jezelf te zijn in plaats van alleen “mama”. En tegelijk… voelen we ons schuldig. Want terwijl we aan het werken zijn, denken we aan die kleine snoetjes thuis. Tijdens de pauze kijken we naar hun filmpjes en foto's (en maken we er ons ook schuldig aan om onze collega's te dwingen naar die foto's te kijken... Sorry collega's, not sorry 😃). We missen ze en nemen ons voor om 's avonds genoeg tijd te nemen om nog samen te spelen en het bedritueel extra gezellig te maken. Want goh, we zijn er toch weer weinig geweest voor hen.

Van zodra we dan thuiskomen, voelen we ons schuldig dat we onvoldoende tijd of energie meer hebben om nog dat extraatje voor het werk te doen. "Pff ik had graag nog even iets afgewerkt, maar de dochter wil samen kleuren. Andere collega's zouden dat wel nog thuis snel even doen waarschijnlijk...".

Het is alsof we continu op twee plaatsen tegelijk willen zijn: op kantoor én aan het spelen met onze kinderen. En dat wringt.

Momguilt is het voelen van onterechte schuldgevoelens die horen bij het (werkend) ouderschap. Maar laten we even eerlijk zijn:

Is dat eigenlijk schuld?

Schuldgevoel impliceert dat je iets verkeerd doet, iets dat radicaal indruist tegen je normen en waarden. Zoals je kind pijn doen, iets uit een winkel stelen, of bewust liegen tegen iemand die je graag ziet. Maar houden van je werk? Iets doen waar jij gelukkig van wordt, waardoor je energie krijgt en dus ook een leukere mama bent? Druist dat in tegen je normen en waarden? Zinvol werk uitvoeren, sociale contacten met je collega’s, aan zelfontwikkeling doen… Wat moet ik zeggen? Inderdaad, schaam je?!

Dat gevoel dat je ervaart wanneer je op je werk zit en verlangt naar thuis, of andersom, is geen schuld.

Dat is liefde.

Dat is gemis.

Dat is frustratie omdat er maar 24 uren in een dag zitten.

Wanneer je het woord “schuld” vervangt door “liefde”, verandert alles.

“Ik voel me schuldig dat ik op mijn werk ben” wordt dan

“Ik zie mijn kinderen graag, en ik hou van mijn werk”

Beide waar.

Beide mogen er zijn.”Kon ik mezelf maar splitsen”.

Het voelen van negatieve emoties komt voort uit negatieve gedachten.

Als je die gedachten leert omdenken, van streng en beschuldigend naar mild en realistisch, dan zakt die knoop in je maag. Dan komt er weer ruimte om te ademen en merk je dat je jezelf ook minder hard zal slaan met die hamer getiteld: “wat ben je toch een slechte moeder/medewerker/zaakvoerder/bosslady/…!”

En dat omdenken, dat kan je leren.

Ik help mama’s elke dag om die schuldgedachten om te buigen naar rustgevende overtuigingen, zodat de liefde voor hun werk én hun gezin elkaar niet langer bijten, maar versterken.

Wil jij ook leren hoe je dat doet?

Stuur me gerust een berichtje. Samen gaan we aan de slag met jouw gedachten, zodat jij weer met een gerust hart kan doen wat je graag doet: thuis én op je werk.